David Sheldrick Wildlife Trust

Aan de rand van het Nairobi National Park vangt Dr. Daphne Sheldrick in de nursery van de David Sheldrick Wildlife Trust weesolifantjes op om hen, na een lang socialisatieproces terug te plaatsen in de omgeving waar zij allemaal met traumatische ervaringen achter zich zijn uitgekomen. De tweede locatie van de Trust is in Tsavo National Park en de nieuwste,derde locatie is bij Ithumba.

De eerste twee kwetsbare jaren is het jong geheel afhankelijk van de melk maar zeker ook van de beschermde omgeving van de moeder. Zonder dit heeft het kalf geen kans van overleven. In de Nursery van de opvang heeft iedere baby een persoonlijke plaatsvervangende moeder in de persoon van een ‘keeper’. Deze keeper is vierentwintig uur bij het babyolifantje aanwezig, voedt het dier met de daarvoor ontwikkelde melk elke 3 uur, speelt er overdag mee en slaapt ’s nachts bij het kalf.

Iedere dag trekt de hele groep met hun keepers het park in, op deze manier vormt zich een nieuw soort kudde en de vriendschappen die hier bij de babies beginnen vormen later de band die ze hun hele leven houden met deze surrogaat familie. Het publiek kan iedere dag van 11 tot 12 uur komen kijken wanneer de hele groep voor het modderbad en de flessen melk naar de opvang terugkeerd.

Het is ook mogelijk om een weesolifantje te adopteren en peetouders hebben ‘s avonds de gelegenheid hun “”peetkind” naar bed te brengen.

Als een olifantje de leeftijd van 2 jaar bereikt wordt het overgeplaatst naar de Ithumba locatie waar de volgende stappen worden gezet op de weg die uiteindelijk zal leiden tot het volledig zelfstandig terugkeren in het wild. De Ithumba locatie is gekozen omdat dit een prachtig, dichtbegroeid deel van Kenia is waar nauwelijks meer olifanten voorkomen. In de jaren dat de stroperij welig tierde is dit een van de gebieden geweest dat volkomen leeg is geplunderd en dat door olifanten wordt gemeden. De bedoeling is dat de weesolifanten weer wilde olifanten gaan aantrekken en dat zo kan worden doorgegeven, op de unieke manier die olifanten hebben om over enorme aftanden met elkaar te communiceren, dat het gebied weer “veilig” is.

De laatste locatie, die eigenlijk de eerste was omdat hier in Tsavo het hele verhaal begon is middenin een heel spannende ontwikkeling. Al jaren zijn van hier uit weesolifanten die oud genoeg waren om zelfstandig in alle vrijheid te kunnen leven teruggegaan om hun eigen kuddes te vormen, soms met anderen uit de opvang en soms met wilde olifanten. Dit gebeurde eigenlijk altijd met kleine groepjes olifanten tegelijk en soms ging er een alleen.

In februari van dit jaar is begonnen met de grote groep oudste olifanten ‘s nachts niet meer ter beveiliging in te sluiten in de stockade maar de poorten open te laten zodat ze kunnen gaan en komen wanneer ze willen. Het interessante doet zich voor dat de samenstellingen van de in verschillende groepjes uiteengevallen kudde steeds wisseld maar dat ze allemaal een verantwoordelijkheid voelen om de jonge olifantendie nog wel in de stockade overnachten ‘s morgens op te halen en ze ook ‘s avonds weer thuis te brengen. De keepers gaan zoals altijd ook overdag met de groep jonge olifanten mee.

Inmiddels zijn er ook een aantal wilde olifanten in deze groepen gekomen en is het een veelheid van nieuwe indrukken en vriendschappen. Het opvangen van olifantenwezen is niet het enige waarover de organisatie zich druk maakt. Men maakt zich zorgen over het lot van de Afrikaanse olifant in het algemeen. De cijfers liegen er niet om: dertig jaar geleden liepen er nog 3 miljoen Afrikaanse olifanten vrij rond en heden ten dage zijn daarvan nog slechts 250.000 over die meestal in de parken verblijven.

Er is een groeiende spanning tussen de ruimte die de mens opeist en het gebied dat de olifant nodig heeft. De redenering dat te veel olifanten slecht is voor bomen en planten wordt weerlegd met het argument dat olifanten van nature migreren maar daarvoor moeten zij dan wel de mogelijkheid hebben. Olifanten zouden zorgdragen voor de verpreiding van boom en plant door middel van hun uitwerpselen.

De organisatie wijst de beschuldigende vinger in de richting van de ivoorhandel en de daarmee gepaard gaande stroperij. In landen als Japan en China bestaat nog steeds een vraag naar ivoor ten behoeve van het vervaardigen van onnodige zaken. Op de goed gedocumenteerde website van The David Sheldrick Wildlife Trust is alles hierover te lezen (zie Conservation).